ანბავნი ტარიელისა და ნესტან დარეჯანისა ვეფხისტყაოსნობით წოდებული (Q-1075), XVIII ს.

939. მე გლახ მარტომან რა უყო, მიმატებს ცეცხლთა დებასა მო და გავანდო ნუ შევალ, უსენის შეცოდებასა არ გამამჟღავნოს ვაფიცო, თუ მამცემს იმედებასა სულსა ვერ წასწყმედს ვერა იქს, ფიცისა გაცუდებასა

940. მიველ მარტო ქმარსა ჩემსა, ველაღობე ველაციცე მერმე უთხარ გითხრობ რასმე, მაგრა პირველ შემომფიცე არვის უთხრა სულიერსა, საფიცარი მამეც მტკიცე ფიცი ფიცა საშინელი, თავიცაო კლდეთა ვიცე

941. რაცა მითხრა სიკუდილამდის, არვის უთხრა სულიერსა არა ბერსა არა ყმასა, მოყვარესა არცა მტერსა მერე უთხარ ყველაკაი, უსენს კაცსა მლმობიერსა მოდი მამყევ აქა სამე, მე გიჩუენებ მზისა ფერსა

942. ადგა წამამყვა და წავედით, შევლენით კარნი სრისანი უსენ გაჰკვირდა გაცაჰკრთა, რა შუქნი ნახნა მზისანი თქუა რა მიჩვენე რა ვნახე, რანია ნეტარ რისანი ჴორციელი არ მისცა თვალნიმცა, რისხვენ ღმრთისანი

943. ვთქუი თუ არცა რა მე ვიცი, ამისი ჴორციელობა რაცა არ გითხარ მის მეტი, არა მაქუს მეცნიერობა მე და შენ ვჰკითხოთ ვინ არის, ვისგან სჭირს ისი ხელობა ნუთუ რა გვითხრას ვიაჯნეთ, ქნას დიდი ლმობიერობა

944. შევედით გუქონდა ორთავე, კრძალვა მისისა კრძალისა ვკადრეთ თუ მზეო სახმილი, გვედების შენგან ალისა გვითხარ რა არის წამალი, მთვარისა შუქ ნამკრთალისა რას შეუქნიხარ ზაფრანად, შენ ფერად მგზავსი ლალისა

945. რაცა ვჰკითხეთ არა ვიცი, ესმა ანუ არ ისმენდა ვარდი ერთგან შეეწება, მარგალიტსა არ აჩენდა გველნი მოშლით მოეკეცნეს, ბაღი შეღმა შერაშენდა მზე ვეშაპსა დაებნელა, ზედა რადმცა გაგვითენდა

946. ვერა დავჰყარეთ პასუხი, ჩვენ საუბრითა ჩვენითა ვეფხი ავაზა პირქუშად, ზის წყრომა ვერ უგრძენითა კულაცა ვაწყინეთ ატირდა, მჩქეფრად ცრემლისა დენითა არა ვიციო მიმიშუი, ეს ოდენ გვითხრა ენითა

947. დავსხედით და მის თანავე, ვიტირეთ და ცრემლი ვლამეთ რაცა გვეთქუა შევინანეთ, სხვამცა რაღა შევიწამეთ ძლივ ვიაჯეთ დადუმება, დავადუმეთ დავაამეთ ჩვენ მივართუით ხილი რამე, მაგრა ვერა ვერ ვაჭამეთ

948. უსენ იტყვის ბევრ ათასნი, ჭირნი ამან ამიჴოცნეს ესე ღაწუნი მზისად კმანან, კაცთაგანმცა ვით იკოცნეს უმართლეა ვერ მჭურეტელმან, თუ პატიჟნი იასოცნეს მე თუ შვილნი მირჩევნიან, ღმერთმან იგი დამიხოცნეს

949. მას უჭურიტეთ დიდი ხანი, წამოვედით სულთქმით ახით შეყრა გვიჩნდის სიხარულად, გაყრა დიდად ვივაგლახით ვაჭრობისა საქმისაგან, მოვიცალით იგი ვნახით გული ჩუენი გაუშვებლად, დაეტყვევნეს მისით მახით

უსენისაგან გამჟღავნება ნესტან დარეჯანისა მეფის წინაშე

950. რა გარდახდა ხანი რამე, გამოვიდა ღამე დღენი უსენ მითხრა არ მინახავს, ძოღანდიდგან მეფე ჩვენი მივაზირებ წავალ ვნახავ, უდარბაზო უძღვნა ძღვენი მოვახსენე დია ღ~ო, ბრძანებაა ეგე თქუენი

951. უსენ დააწყო ტაბაკსა, მარგალიტი და თვალები დავვედრე დარბაზს დაგხვდების, დარბაზის ერი მთვრალები ამა ქალისა ამბავსა, მამკალ თუ არ ეკრძალები კულავ შემომფიცა არ ვიტყვი, თავსაცა მეცეს ჴმალები

952. უსენ მოვიდა ჴელმწიფე, დახვდა ნადიმად მჯდომელი წინა მიისუა შეიძღვნა, ძღვენი მიართვა რომელი უსენ არიფი მეფისა, მეფეა მისი მდომელი აწ ნახეთ ცქაფი ვაჭარი, მთურალი უწრფელი რომელი

953. რა მეფემან უსენს წინა, სვა მრავალი დოსტაქანი აავსნა კულა დალივნა, კულა ფარჩნი და კულა ჭიქანი დაავიწყდა იგი ფიცი, რა მუსაფნი რა მაქანი მართლად თქმულა არა მართებს, ყუავსა ვარდი ვირსა რქანი

954. უთხრა დიდმან ჴელმწიფემან, უჭკვოსა უსენ მთურალსა დია მიკვირს საძღვნოდ ჩვენად, სით მოიღებ ამა თვალსა მარგალიტსა დიდროანსა, უმგზავსოსა ჰპოვებ ლალსა ვერ გარდვიხდი თავმან ჩემმან, ძღვენთა შენთა ნაათალსა

955. თაყვანისცა უსენ ჰკადრა, ჰე მაღალო ჴელმწიფეო ზეცით შუქთა მომფენელო, მარჩენელო არსთა მზეო რაცა სხუა მაქუს ვისი არის, ოქრო თუნდა საჭურჭლეო დედის მუცლით რა გამამყუა, მბოძებია თქუენგან მეო

956. ამას გკადრებ თავმან თქუენმან, არა გმართებს მადლი ძღვნისა სხვა რამე მყავს საძღვნო თქუენი, შესართავი თქუენის ძისა მას უცილოდ დამიმადლებთ, ოდეს ნახოთ მგზავსი მზისა მაშინ მეტად გაამრავლოთ, თქუენ ბრძანება ნეტარძისა

957. რას ვაგრძელებდე გატეხა, ფიცი სიმტკიცე სჯულისა უამბო პოვნა ქალისა, მჭურეტთაგან მზედ სახულისა მეფესა მეტად იამა, მიეცა ლხინი გულისა უბრძანა დარბაზს მოყუანა, სრულქმნა უსენის თქმულისა