... (A-530), XIX ს.

1173. ხელმწიფისა შვილსა გითხრობ, კარგსა ყმასა გულოვანსა უებროსა ზნედ და თვალად, შვენიერსა პირსა ტანსა მაშინ ლაშქარს წასრულიყო, მუნ დაჰყოფდა დიდსა ხანსა მამა მისთვის ამზადებდა, მას მნათობსა დასაგვანსა

1174. მოიღეს ტანსა ჩააცვეს, შესამოსელი ქალისა მას ზედა შუქი მრავალი, ჩნდა მნათობისა თვალისა დაადგეს თავსა გვირგვინი, ერთობილისა ლალისა მუნ ვარდსა ფერი აშვენებს, ბროლისა გამჭვირვალისა

1175. მეფემან ბრძანა მოკაზმეთ, საწოლი უფლის წულისა დაუდგეს ტახტი ოქროსა, წითლისა მაღრიბულისა ადგა თვით დიდი ხელმწიფე, პატრონი სრისა სრულისა მას ზედან დასვა იგი მზე, ლხინი მჭვრეტელთა გულისა

1176. უბრძანა ცხრათა ხადუმთა, დადგომლად მცველად კარისა ხელმწიფე დაჯდა ნადიმად, მგზავსად მათისა გვარისა უბოძა უსენს უზომო, მუქფად მის მზის დარისა სცემენ ბუკსა და ტაბლაკსა, მოსამატებლად ზარისა

1177. გააგრძელეს ნადიმობა, სმა შეიქნა მეტად გრძელი ქალი პირ მზე ბედსა ეტყვის, რა ბედი მიც ჩემი მკვლელი სადაური სად მოვსრულ ვარ, ვის მივხვდები ვისთვის ხელი რა ვქმნა რა ვყო რა მერგების, სიცოცხლე მჭირს მეტად ძნელი

1178. კულაცა იტყვის ნუ დავაჭკნობ, შვენებასა ვარდთა ფერსა ვეცადო რას ნუთუ ღ~თნ, მამარიოს ჩემსა მტერსა სიკუდილამდის ვის მოუკლავს, თავი კაცსა მეცნიერსა რა მისჭირდეს მაშინ უნდა, გონებანი გონიერსა

1179. ხადუმნი იხმნა უბრძანა, ისმინეთ მოდით ცნობასა მოღორებულხართ მომცდარხართ, თქვენ ჩემსა პატრონობასა დამცდარა თქვენი პატრონი, ჩემსა თუ ლამის სძლობასა ჩემთვის ბუკსა და ტაბლაკსა, ცუდად გლახ იცემს ნობასა

1180. არ ვარგ ვარ თქვენად დედოფლად, ჩემი გზა კიდეგანია მაშოროს ღ~მ მამაცი, პირად მზე სარო ტანია სხვასა რას მნუკავთ საქმესა, ჩემნი საქმენი სხვანია თქვენთანა ჩემი სიცოცხლე, არ ჩემი შესაგვანია

1181. უცილოდ თავსა მოვიკლავ, გულსა დავიცემ დანასა თქვენ დაგხოცს თქვენი პატრონი, სოფელს ვერ დაჰყოფთ ხანასა ესე სჯობს მოგცე საჭურჭლე, მძიმე მარტყია ტანასა მე გამაპარეთ გამიშვით, თვარა დავიწყებთ ნანასა

1182. შემოიხსნა მარგალიტი, შემოერტყა რაცა თვალი მოიხადა გვირგვინიცა, გამჭვირვალი ერთობ ლალი მისცა უთხრა გამომიღეთ, გეაჯები გულ მხურვალი მე გამიშვით ღ~თსა თქვენსა, მიავალეთ თქვენი ვალი

1183. მონათა მიხვდა სიხარბე, მის საჭურჭლისა მძიმისა დავიწყდა შიში მეფისა, ვითა ერთისა გზირისა გამოპარება დაასკუნეს, მის უებროსა პირისა ნახე თუ ოქრო რასა იქს, კვერთხი ეშმაკთა ძირისა

1184. რა ოქრო მისთა მოყვასთა, აროდეს მისცემს ლხენასა დღე სიკუდილამდის სიხარბე, შეაქნევს კბილთა ღრჭენასა შესდის და გასზდის აკლია, ემდურვის ეტლთა რბენასა კულა აქა სულსა დააბამს, დაუშლის აღმაფრენასა

1185. რა ხადუმთა აღუსრულეს, საქმე მისი საწადელი ერთმან ტანსა აიხადა, მისცა მისი ჩასაცმელი სხვანი კარნი გამოარნეს, იჯარვოდა დარბაზს მსმელი დარჩა მთვარე გველისაგან, გავსებული ჩაუნთქმელი

1186. მონანიცა გარდეხვეწნეს, გაიპარნეს მასვე თანა ქალმან კარსა დამირეკა, ფატმანობა ჩემი ბრძანა გაველ ვიცან მოვეხვივე, გამიკვირდა მეცა განა შინა ყოლა არ შამომყვა, რად მაწვეო შემანანა

1187. მიბრძანა თავი ვიყიდე, მოცემულითა შენითა მუქაფა ღ~თნ შემოგზღოს, მოწყალებითა ზენითა ვეღარ დამმალავ გამიშვი, ფიცხლად გამგზავნე ცხენითა სადამდის სცნობდეს ხელმწიფე, კაცთა მამწევდეს რბენითა

1188. შეველ ფიცხლად საჯინიბოს, ავხსენ ცხენი უკეთესი შეუკაზმე ზედა შევსვი, მხიარული არა მოკვნესი ჰგვანდა ოდეს ლომსა შეჯდეს, მზე მნათობთა უკეთესი წახდა ჩემი ჭირნახული, ვერ მოვიმკი რაცა ვსთესი

1189. დღე მიიყარა ხმა გახდა, მოვიდა მისი მდევარი მოიცვეს შინა ქალაქი, შეიქნა მოსაწევარი მე მკითხეს უთხარ თუ ჰპოვოთ, მუნ სახლსა სადა მე ვარი მეფეთა ვიყო შემცოდე, და მათთა სისხლთა მზღვევარი

1190. მონახეს ვერა შეიგნეს, შეიქცეს დაწბილებულნი მას აქათ იგლოვს ხელმწიფე, და ყოვლნი მისნი ხლებულნი დახედენ დარბაზის ერთა, შევლენ ისფრითა ღებულნი მზე მოგვეშორა მას აქათ, ჩვენ ვართ სინათლე კლებულნი

1191. მის მთვარისა სადაობა, კულა გიამბო საქმე კულაცი აწ უწინა ესე გითხრა, რას მექადა ისი კაცი მე გლახ ვიყავ მისი ნეზვი, იგი იყო ჩემი ვაცი კაცსა დასვრის უგულობა, და დიაცსა ბოზი ნაცი

1192. მით არ ვსჯერ ვარ ქმარსა ჩემსა, მჭლე არის და თვალად ნასი ისი კაცი ჩაჩნაგირი, დარბაზს იყო მეტად ხასი ჩვენ გვიყვარდა ერთმანერთი, არ გვაცვია თუცა ფლასი ნეტარძი ვინ სისხლი მისი, შემახვრიტა ერთი თასი